Hallo Allemaal,

Mn weblog is eindelijk weer in de lucht. Voor zover ik het kan zijn, zijn alle berichten nog aanwezig, gelukkig. Alleen de lay-out is een drama en ik krijg het niet voor elkaar om deze aan te passen. Kan ermee te maken hebben dat de migratie van weblog nog niet rond is. We wachten af. Vooralsnog blog ik via mijn website www.lapina.nl. Op die log kan ik alleen geen foto’s zetten. Moet wel kunnen, maar t lukt me niet en ik heb geen zin om met de helpdesk contact op te nemen. Daarbij heb ik mijn destijds loesjesbeestenboel aangemaakt en wil daarin graag verder.

Groetjes, Anneloes

Zoeken jullie mee?

Zie ook de weblog van BunnyBin http://bunnybin.web-log.nl/bunnybin/2011/08/aandacht-voor-een-bijzonder-trio.html en de site waar de konijnen momenteel verblijven www.brutus.nu.

Groetjes, Anneloes

Hier alvast een heeeeel klein beginnetje van een log.

Zojuist kreeg ik een berichtje van Ataline, iemand die net zo "niet wijs" is als "wij" ) dat er bij haar 2 cavia's zijn binnen gekomen. Zij schreef me het volgende:

 
 

Iemand interesse? Of ken je iemand die graag 2 caafjes wil hebben of 2 damescaafjes in de al bestaande groep? Denk dan aan deze 2 schatjes. Ze verblijven momenteel in Nieuwendijk.

De tijd is weer eens voorbij gevlogen. Er is heel veel gebeurd en dus veel te vertellen. Binnenkort maak ik weer een logje hoor.

Groetjes, Anneloes en de beestenbende

Even snel een kort logje.

Via Twitter had Opvang Franky een oproep gezet. Iemand had een konijntje op Marktplaats gezet dat een gebroken pootje had. De mensen konden de operatie niet betalen en zochten iemand die deze zorg op zich wilde nemen. Klein puntje…. Konijntje zat helemaal in Harderwijk en moest naar Eindhoven. Best een eindje rijden nog. Daarom ook maar een oproep gezet op de konijnengroep.

Konijntje moest daar natuurlijk zo snel mogelijk weg, want wie weet had het pijn? We wisten niet helemaal precies wat er nu aan de hand was. Via de konijnengroep reageerden binnen no time Laura, van Opvang James, Cora en Marleen (deze laatste 2 dames wonen in de buurt van Harderwijk). Wat heen en weer gemaild. Marleen had inmiddels contact gezocht met de eigenaar. Kwam het bizarre: Mevrouw wilde het konijntje terug na de operatie….. Ech nie!

De oproep stond ongeveer om 12.30 op de groep en om 17.00 stond Heleen bij de eigenaresse om Kemos (zo heette hij toen nog) op te halen en niet lang daarna belde Laura mij om te vertellen dat Kemos was gearriveerd. Ze heeft hem Mumble genoemd.

Dit issie. Nog erg jong en knap

En zo lief…zucht

Laura had al aangegeven dat het waarschijnlijk een oude breuk was. Er was gelukkig geen haast bij om direct door naar de dierenarts te gaan. Inmiddels is Laura wel bij de dierenarts geweest. Het is inderdaad een oude breuk. Omdat Mumble nog zo klein is, kunnen ze nu nog niets aan het pootje doen. Ze wachten nu eerst tot hij is uitgegroeid en gaan dan bekijken wat ze het beste kunnen gaan doen. Of het pootje opnieuw breken en zetten of amputeren.

Willen jullie Opvang Jamies een bijdrage geven voor de operatie, dan kan dat op rekeningnummer 31.73.791 t.n.v. L. Blom ovv Kemos of Mumble.

Hier kun je zien hoe het pootje nu staat. Mumble past zich vrij goed aan, maar het is geen optimale situatie natuurlijk.
 

Mumble hoeft de tijd totdat hij uitgegroeid is niet alleen te zitten. Hij zit nu bij een eigen konijn van Laura en zij zorgt heel goed voor de kleine. Lief he.
 

We blijven even bij Opvang James. Daar zat een konijntje met Pasteurella. Laura was al zo ontzettend lang aan het dokteren met haar, maar ze lijkt behoorlijk resistent tegen antibiotica. Dus op een gegeven moment belde Laura me om te vragen of ik haar een tijdje wilde verzorgen en dan met alternatieve medicijnen. Tuurlijk wil ik dat. En zo zit Bell nu bij mij.

Snotneus
 

Lekker op de bank
 

Bell is het eigenlijk helemaal zat om telkens gepakt te worden om vervolgens vieze medicijnen te krijgen. Bahbah. Dat laat ze ook duidelijk merken. En terecht. Maar ze kan gelukkig ook erg genieten van knuffelen. We gaan onze uiterste best voor haar doen en duimen dat ze van haar benauwdheid afkomt.

Dit was het weer. Binnenkort weer meer!

Groetjes, Anneloes
 
 

In oktober zag ik van Konijnenopvang Jamies een oproep staan mbt een konijn dat niet lekker in haar vel zat. Het ging om Mara. Mara is een kruising Vlaam. Wat ze had meegemaakt, is een volstrekt raadsel. Wat overduidelijk was, was dat Mara zoooooooooooooo bang was. Door haar angst viel ze je aan. Ze kon echt in je enkels gaan hangen. Ze had ook nog problemen met haar voetjes. Oja, en ook bekend was dat ze een operatie onder haar kin had gehad. Ze had nog een verschrikkelijke groene streep van ontsmettingsspul op haar mooie witte vacht zitten, die inmiddels gelukkig weg is. Na wat overleg met Laura van Jamies werd besloten dat Mara een tijd bij mij zou mogen logeren (ik ben dol op probleemkonijnen). Op 1 november 2010 was het dan zover. Wij naar Hilversum. We waren nog nooit bij Konijnenopvang Jamies geweest, dus heel leuk om daar eens op bezoek te gaan.

Met wat kunst en vliegwerk had Laura Mara gepakt en in de reismand gezet. Was voor Laura ook niet makkelijk. Mij kende ze niet en ze heeft een zwak voor Mara. Maar we kunnen altijd mailen, twitteren en bellen

Eenmaal thuis was Mara onder de indruk van de reis. Ze was vrij mak. Naar mate de tijd vorderde kwamen haar nukken. We hadden al snel door dat Mara het heel erg goed met haar maag had staan, ze doet alles voor wat lekkers

Een beetje beduusd van alles. De bak, dat was haar veilige plek en toevluchtsoord. Als Mara schrok, ging ze altijd direct naar de onderbak van de reismand.
 

Alleen maar liggen en overduidelijk in de rui
 

en zo moe van alles
 

Mara had veel aandacht nodig. De eerste weken durfde ik echt niet op blote voeten de kamer in. Mara kon grommend op je afstormen. Als je eten voor haar neus hield, dan schoot ze naar voren en deed net alsof ze ging bijten. In plaats daarvan begon ze dan met haar pootjes te boksen. Tijd om Mara een kunstje te leren. Klakken was eten. Ze had dat heel snel door en dan werd er niet gebokst.  Dus als ik de kamer binnen ging, dan klakte ik en wist Mara dat er wat lekkers kwam. Hoe meer aandacht, hoe beter het met haar ging. 1 Dag geen aandacht en ze werd direct weer argwanend en onzeker.  Op mannen had ze het helemaal niet. Frank kan met elk dier overweg, maar Mara moest niets van hem hebben. Mara zat vrij alleen op de logeerkamer. Helemaal niet gezellig. Intussen was er een opvangkonijntje bevallen en die had ik bij haar op de kamer gezet. Ze vond dat reuze interessant. Zolang moeder maar in haar hok bleef zitten.
 

Zodra moederkonijn los liep, werd Mara agressief naar haar. Dat schoot niet op. Dus moeder en haar kroost maar naar de zolder verhuisd.

Mara had zich de hele logeerkamer toegeeigend. Zolang ze haar ding kon doen, vond ze het prima.

Ze lag vaak heel lusteloos. Totaal niet lekker in haar velletje. Ze wist echt met zichzelf geen raad. Arme Mara. Had zo met haar te doen…Het enige waar Mara aktief van werd, was zoxb4n voerbal.
 

Na de strenge vorstperiode heb ik de schuur voor haar ingericht. Mara was hierdoor helemaal van slag en ik kon weer opnieuw gaan beginnen met haar vertrouwen te winnen. Geduld, heel veel geduld en ook veel knuffelen (dat was soms wel een risico, maar ach, wat maakt dat uit. Wondjes genezen wel weer hoor). Maar dat is het allemaal waard geweest! Mara leerde ook mijn andere konijnen kennen en dat vond ze me dan toch interessant. Nikita heeft Mara een keer flink in haar neus gebeten. Mara leert snel, dus ze bleef op veilige afstand van Nikita. Slimme meid he! Verder vond ze het heerlijk om de konijnen te gaan begroeten als ze de schuur uit mocht. Met deze ontwikkelingen heb ik een paar weken terug Laura gebeld en aangegeven dat Mara klaar was om naar een eigen huis te gaan. 8 maart was het dan zover. Mara gaat naar haar nieuwe thuis. En ik moet zeggen… ze heeft een fantastisch thuis gekregen bij Ingrid (een supermeid met heel veel kennis van konijnen). Ik vond het heel moeilijk om Mara met haar mee te geven, maar ik wist dat zij goed voor haar zou zorgen en met de mogelijke nukken van Mara overweg zou kunnen. En…het gaat onwijs goed met ons meisje. Ons lieve meisje dat het zo moeilijk heeft gehad.

Hier durft Mara al een klein beetje dichter bij Ingrid te komen. Ze pakte ook al heel snel wat lekkers aan.

Met de andere konijnen gaat het ook heel goed. Ze hebben Mara helemaal geaccepteerd zoals ze is. Het mooie is dat Mara nu leert konijn te zijn. Ingrid vertelde me dat Mara eerst even keek wat de andere konijnen deden en daarna hun gedrag kopieerde en het ook deed. Dat is toch fantastisch! Ze graaft, rent, geniet. Ben zo blij voor haar!

Mara en haar nieuwe vriendinnetje. En geheel niet meer bang!
 

Mara volledig in de groep opgenomen…
 

Genietend van het mooie weer, haar nieuwe familie en de overheerlijke wilgentakken…
 

Mara… eindelijk thuis!
 

Lieve Mara, We houden van je en zijn blij dat je het zo goed naar je zin hebt. We komen snel een keertje bij je kijken.

Dikke knuffel van ons!!

 
Zoals de meeste mensen inmiddels wel weten, heeft Vikky maar 3 benen. Ze is gevonden door de dierenabulance en haar been zag er dusdanig beroerd uit, dat de dierenarts het heeft moeten amputeren. Hier boven op de foto kun je nog een stukje van de wond zien. Op zich leek het allemaal goed te gaan, maar van lieverlee merkten we toch dat Vikky er steeds meer last van kreeg dat ze haar achterpoot niet meer had. Haar rug verdraaide best wel en haar andere been kraakt net als je nek weleens kan kraken. Niet goed dus. En bij mij groeiden de zorgen over Vikky behoorlijk. Na lang zoeken heeft Frank een dierenorthopeet (deze: Dierenorthopedie Hodes, Arnhem gevonden en gelijk maar eens gebeld. Nu komen in de praktijk voornamelijk honden en paarden, maar zeker geen konijnen. Dus ervaring met en kennis van konijnen is er niet. Maar, meneer Hodes zag toch een uitdaging en wilde graag gaan nadenken wat hij voor Vikky kon betekenen. De eerste afspraak was gemaakt en Frank is daar alleen naar toe gegaan. Stevig balen dat ik niet mee kon, kon weer es geen vrij krijgen. Dus achter mn bureautje zat ik met spanning te wachten tot Frank belde hoe het was gegaan. Op zich goed. Er was een gipsafdruk gemaakt en aan de hand daarvan zou verder worden gekeken hoe het een en ander uit te werken.

Zo gezegd en zo gedaan, een paar weken terug was het deel wat om Vikky's lijf komt te zitten klaar en moest de pasvorm bepaald worden.

 
Past goed en haar stompje valt precies in het holletje wat er voor gemaakt is. Eerste probleem kwamen we al tegen. Het model dat om Vikky's lijfje kwam te zitten, gleed er gewoon vanaf. Dat zou opgelost gaan worden met een "harnasje".

Afgelopen donderdag stond er weer een afspraak om te passen. We vonden het echt mega spannend. Nu kan ik niet zo heel goed tegen spannende dingen en al helemaal niet als het om mn beestjes gaat, dus ik liep licht te stuiteren . Blij dat Frank mee was gegaan.

Eerst maar eens het "harnasje" passen. Dat is nogal verstelbaar, dus geen probleem. Vikky gedraagt dr eigen voorbeeldig   Gave foto deze. Alsof ze zelf met meneer Hodes aan het communiceren is.
 
 

En dan de rest passen.
 

Zoiets gaat het worden en dan komt links onder een wieltje. Wat is ze groot he. Echt een mooie, lange meid!

Volgende probleem. Vikky kon alleen maar hoog op haar poot blijven staan. Haar bovenbeen blokkeerde tegen het model, waardoor ze niet kon zakken. Hmmmm… dat wordt straks ff zagen 

Hoogte bepalen voor het wieltje. 

Dit is het idee. Waar de rode lijn zit, daar moet even de zaag in gezet worden.

Ondertussen wordt er geduldig gewacht….Junior bleef heeeel dicht bij Vikky in de buurt.

Ze hebben zich keurig gedragen tijdens het wachten. Kwamen de mand niet uit. 

Zo, en weer es kijken hoe het nu past. 
 
 Het model zal nu weer verder uitgewerkt gaan worden. Binnenkort mogen we weer naar het Arnhemse om te kijken hoe het modelletje dan past. Het blijft mega spannend. Ik hoop zo dat er een oplossing voor Vikky gevonden kan worden. Ze is echt zo'n schatje en ik gun het haar zo.

Pfff, even de spanningen wegkroelen

En Vikky is op haar beurt een echte kroelkont, inkl. kusjes.  

Awel, we hopen jullie snel nader te kunnen berichten.

Groetjes, Frank, Anneloes, Harvey Jr. en Vikky 

Flip 

Flipke is er niet meer. Zo in december 2010 merkten we dat Flip behoorlijk aan het zeveren was. Nu zeverde Flip wel vaker, vooral als hij aan het spinnen was, maar nu was het echt heel erg! Omdat dit dus niet goed kon zijn, naar de dierenarts gegaan om te kijken wat er aan scheelde. Hij had een ontsteking op zijn tong zitten. Heel vreemd, want aan die kant had Flip geen kiezen zitten. Een antibiotica-injectie gekregen en na 2 dagen terug. Zo gezegd, zo gedaan. Na 2 dagen terug, maar het was nog niet veel minder. Nog maar eens wat antibiotica en na het weekend terug komen. Het zeveren leek wat minder te worden, maar toen we na het weekend weer naar de dierenarts gingen, was de ontsteking nog altijd niet weg. Toen hebben we een 10-daagse antibioticakuur meegekregen. Tegen het einde van de week zouden we resultaat moeten zien. Flip is niet de moeilijkste en pakte zijn pilletjes netjes. Maar… na 10 dagen nog altijd geen verbetering. Het ging alleen maar slechter met Flip. Hij was zelfs helemaal nat van het zeveren. Bleef afvallen. Droogde hem een paar keer per dag af en kamde dan ook gelijk zijn vachtje, omdat het er van het zeveren niet meer uitzag. Hij had zelfs kale plekken gekregen. Het was niet meer normaal. Zodra de kuur was afgelopen, direct een nieuwe afspraak gemaakt. Ik ging er nog altijd van uit dat er een flinke ontsteking in zijn bekkie zat, al had ik wel een onder gevoel (maar dat drukte ik weg, er was immers een ontsteking). 17 Januari jl. dus even snel naar de dierenarts om te zien wat de vervolgaktie zou zijn. De dierenarts keek en schrok, liep wat onrustig heen en weer en zij plots: we stoppen ermee. Nu ken ik de dierenarts vrij goed en hij weet van mij dat ik wel wat gewend ben, maar met mn eigen beestjes werkt het toch net allemaal wat anders. Ik schrok me rot. Dit had ik niet verwacht… of was dat dan toch mijn onderbuikgevoel wat ik had weggestopt? Dus hij voegde er snel aan toe: als jij het er mee eens bent. Ik wist met de hele situatie even geen raad. Frank was er niet, Flip was er slecht aan toe en had net het bericht gekregen dat het beter was om hem in te laten slapen. Om Flip niet langer te laten lijden heb ik toen maar besloten om hem direct te laten inslapen en niet te wachten tot de volgende dag. Ondertussen druk overdenkend of ik Frank zou bellen ja of nee, want ik weet dat hij dan als een gek naar me toegereden zou komen en zou hij dan geen ongeluk krijgen. Maar Frank moest toch wel afscheid kunnen nemen van Flip. Flip heeft eerst een narcosemiddel gekregen en lag lekker te slapen toen Frank aan kwam. Rustig hebben we samen afscheid genomen van Flipke. Flip was zo zwak dat zijn ademhaling alleen al van de narcose met tijden haperde. Na de euthanasiespuit was Flip dan ook zo van deze wereld vertrokken.

Wat een gemis. Geen geklepper meer van naar binnen, naar buiten, naar binnen, geen Flipke meer die op bed ligt, geen Flip meer die voor het keukenraam naar binnen zit te kijken….

Dag Flipke!

Altijd wel in voor een kroel 
 

Het gekke is dat een paar weken (op 4 december) voordat Flip ziek werd, Yue op ons pad is gekomen. Eigenlijk kon het niet anders he, dat we haar zouden houden We waren 's maandags na het weekend direct naar de dierenarts gegaan om te zien of ze heel misschien toch gechipt zou zijn en of ze gezond was. Yue bleek in een superconditie te zijn, ondanks de situatie waarin we haar hadden gevonden. De dierenarts schatte haar op zo'n 7-8 weken. En… ze was niet gechipt. 5 Minuten later wel Ze is nu echt helemaal van ons en we genieten van haar hoor. Wat een schatje en wat kan ze streken uithalen. Klimt in je benen, auwtsj, klimt in de gordijnen, maar komt ook overheerlijk bij je liggen. Ach, die kittenstreken… gaan vanzelf over… toch?

 Yue in haar nieuwe paal

Die muisjes zijn zo interessant! Ze hebben de klauwtjes van Yue ook niet overleefd.  

Yue, alweer flink gegroeid en hier lekker in dromeland 

Ze gaat ook heel vaak op haar paal liggen slapen.  

De eerste kadootjes, gehad van tante Monique 

Tijd voor de 2e enting en ontwormkuur. Ze was hier alweer wat groter en zich meer bewust van wat er gebeurde.  

Deze foto is van gisteren. Ze vindt de camera echt zo interessant. Daar moet ze even aanzitten.  

We hebben nog een nieuwe bewoner. Toen Yue kwam, wilde Dropje met Yue spelen en andersom. Dat was echt een aardigheid om te zien. Ze deden elkaars gekke sprongetjes na. Toen besloten om Dropje een vriendje te geven en zie hier. Frutseltje. Altijd rustig, dol op eten en heel nieuwsgierig.  Zo af en toe heeft hij ook zijn ADHD-momenten. Hij sjeest dan de hele kamer door, over de bank, onder de salontafel, rondje kamer, weer over de bank. Heerlijk om te zien.

Alles in de gaten houden. Het is een superstel en vooral lekker klef  

En nxf3g een nieuwe aanwinst, Tina. 3 Weken voordat we Flip moesten laten inslapen, hebben we Peggy moeten laten inslapen. Ze had haakjes op haar kiezen en die moesten verweggehaald worden. Peggy was al ruim 6, dus daar zat toch een risico aan. Gelukkig was Peggy weer goed uit de narcose gekomen, alleen ze wilde maar niet op gang komen. Ik heb haar zo ongeveer 1,5 week gedwangvoerd. Ze wilde wel, maar ze kon niet en op het laatst ging ze zo hard achteruit dat we haar moesten laten inslapen. Ze kon na de operatie niet meer op gang komen. Toen Peggy ziek was, wilde Jim ook bijna niet meer eten. Hoe moest dat nou als Peggy er niet meer zou zijn? Ze waren zo'n fantastisch stel samen. Jim is trouwens bij Peggy gebleven toen we haar lieten inslapen. Eenmaal thuis ging hij weer eten… Na ruim een week hebben we bij de caviaopvang een meisje voor hem gehaald. Ze is nog wel wat verlegen, maar laat zich al goed horen als er geritsel van plastic groentenzakken is.

Jim en Tina 

Jim en Peggy, de pleegouders voor de moederloze konijnenbabietjes die hier weleens waren.  
 

Tussen alle drukte van mijn eigen ziekenboeg, was er ook nog "het oor van Dirk". Dirk had een kat ontmoet en onderstaande heeft dat tot gevolg gehad. De bovenste laag van Dirk zijn oor was aan het afsterven. Het was ook kei hard. Dagelijks weekte ik zijn oor in de Badedas en een paar keer per dag zalfde ik zijn oortje. Na ongeveer 3 weken zou het afstervende deel moeten gaan loslaten. Het was echt vies. Heel veel pus en hij moet ook echt wel veel pijn hebben gehad. Arme Dirk.  

Wat een drama zeg. Dacht dat het nooit goed zou komen, maar bleef volhouden. Wassen en zalven, wassen en zalven. Telkens weer, totdat….

Het "kapje" los was. Dirk heeft dit zelf gedaan. Zo'n uurtje van te voren had ik zijn oor nog verzorgd. Toen ik later ging kijken zag ik toch wel een heel kaal oortje… brrr
 

En zo zag het er uit. Moest wel een paar keer slikken hoor. Want zoveel ervaring heb ik nu ook weer niet. Hoe zou dit gaan genezen?

Nou, eigenlijk best goed. Kijk maar. Deze onderstaande foto was een paar dagen later genomen en zijn oor zag er al rustiger uit.

Deze foto is van gisteren en zijn oor is bijna genezen. Op het kale stuk gaan zelfs al haartjes groeien. We zijn heel benieuwd of het haar op zijn oor weer helemaal terug komt. Er is tenslotte wel een laag huid van af.

Pech is dat bij Dirk nu ook een abces tevoorschijn is gekomen. Gelukkig niet bij zijn oor, maar in zijn nek. Mijn eigen Elvis heeft ook een abces, onder zijn kin. Dus we blijven nog even wassen met Badedas en zalven maar…. Met het abces van Dirk lijkt het goed te gaan. Het abces van Elvis gaat telkens zo snel dicht. Probeer het zo goed als open te houden, zodat ik de wond kan spoelen, maar het valt vies tegen…:-(

En dan hebben we ook nog deze Kanjer, Suske. Suske komt van de Belgische Dierenbescherming vandaan. Hij is zo ontzettend verwaarloosd. Ik heb ook het idee dat hij een sneu geval van inteelt is, maar dat weet ik niet zeker. Wat is er allemaal met Suske aan de hand?

Nou, met zijn koppie is niks mis, wat een spetter hxe8? Ondanks dat hij echt ellende heeft meegemaakt en nog lang niet hersteld is, is hij zo ontzettend lief en dankbaar. En een hoog kroelgehalte… Hij heeft mn hart gebroken hoor

Alleen… zooooo mager, schurft, sore hocks, ondanks zijn korte vacht, toch klitten bij zijn achterhand. Zijn achterpootjes staan heel raar achter zijn lijfje….Deze foto is genomen 2 dagen nadat ik hem bij mij thuis had.

Vergroeiingen in zijn voorpoten…Nagels die spontaan afbreken, zijn ook helemaal zacht. 

Zijn voetjes… echt een drama!! De huid springt al bijna open als je er alleen al naar kijkt. Zijn voetjes bloeden dan ook weleens…

Ben hem lekker aan het verwennen met allerlei lekkers en hij voelt al wat steviger aan. Hij liep eerst heel instabiel. Als hij nu door de kamer rent, dan loopt hij bijna weer recht zonder onbalans. Omdat Suske geen zin heeft om op mijn schoot te blijven liggen totdat de zalf is ingetrokken, verbind ik zijn voetjes telkens maar. Niet te lang, want anders wordt de wond weer te zacht… lastig hoor, sore hocks….:-S  We gaan deze kanjer mooi helemaal oplappen, ook al duurt het maanden. Wat ook leuk is, is dat hij sinds kort binkies maakt. Zo geweldig. Fijn om te zien dat hij blij is.
 

Zo… dat was het weer voor even. Donderdag gaan we met Vikky naar de orthopeet. Haar prothese is als het goed is af. We zijn heel benieuwd hoe het er uit ziet en hoe ze er zelf op zal gaan reageren. Wordt echt heel spannend!

Groetjes, 

Oja, ben het verhaal over Dotje nog vergeten en over Mara… Moet toch echt vaker gaan loggen

En… kijk ook eens bij www.konijnenopvangbinkies.nl en op de weblog www.konijnenopvangbinkies.wordpress.com.

En….KONIJNENOPVANG BINKIES IS DRINGEND OP ZOEK NAAR VRIJWILLIGERS EN PLEEGGEZINNEN!!!

Stichting Konijnenopvang Binkies viert 1e verjaardag!!!

Een jaar geleden, op 6 maart 2010, opende Stg. Konijnenopvang Binkies de deuren. Het afgelopen jaar hebben we ruim 400 konijnen opgevangen en aan een nieuw en lievevol thuis geholpen.

Op zaterdag 12 maart 2011 vieren wij het 1 jarig bestaan van Stg. Konijnenopvang Binkies! 

U bent van harte welkom tussen 10.00 en 16.00 uur aan de Ballemanseweg 8 in Galder

Geheel vrijblijvend, en onder het genot van een lekker drankje kunt u een kijkje komen nemen in onze opvang. Ook zijn er diverse leuke activiteiten, waarvan de opbrengst ten goede komt aan Stg. Konijnenopvang Binkies.

Het is natuurlijk ook mogelijk om op deze dag een konijntje te reserveren

Graag tot ziens op 12 maart a.s.!

Gisteravond hadden we nog wat doorgewerkt in de opvang en zo na achten waren we klaar en konden we eindelijk naar huis. Op naar de frietjes met een lekker flesje bier. Voordat het zover was, moesten we eerst nog over de polderweggetjes en de snelweg naar huis glibberen. Eenmaal op de A27 konden we al wat meer doorrijden. 1 Rijbaan  was redelijk schoon. Voor ons gingen ze echter steeds trager rijden en ik besloot toch maar eens wat meer door te gaan rijden, want zo heel erg langzaam rijden was nu ook weer niet nodig. Dus, hup, naar links en voorzichtjes het gas wat verder ingetrapt. Moest voorzichtig blijven natuurlijk, want het wegdek was toch ondergesneeuwd en het sneeuwde op dat moment ook nog. Zien we iets kleins de snelweg oversteken. Doordat het glad was, kon ik niet hard remmen, dus dan maar zachtjes remmen en toch uitgeweken voor het diertje. Toen we dichterbij kwamen, zagen we dat het een heel klein poesje was. Aaaacheeeeeerm….Hoe komt die uk nou op de snelweg terecht?? Als Frank denkt dat een dier in gevaar is, moet ie het redden, ongeacht de omstandigheden. Dus dat was stoppen. Ik kreeg echt niet de kans om eerst naar de vluchtstrook te gaan, want meneer had de deur van de auto al open om uit te stappen . Dus aan de linkse kant, zo dicht mogelijk bij de vangrail gestopt, alarmlichten aan en maar hopen dat alle auto's en inhalende vrachtwagens me op tijd zouden zien en ontwijken. Intussen had een vrachtwagen van het wegwerkverkeer me zien staan en hij ging naast me staan, alleen dan op de vluchtstrook met al zijn lichten aan die hij maar had. Alle automobilisten werden zo dus door een soort sluisje gevoerd. Intussen was Frank tegen het verkeer in gelopen om het poesje te zoeken (ook niet geheel ongevaarlijk…, zeg maar gerust levensgevaarlijk). Hij had zich op het ergste voorbereid en schrok dan ook behoorlijk toen hij een klein hoopje zag liggen. Gelukkig was dit een hoopje troep van de snelweg. Verder zoeken en… hij hoorde miauwen. De adrenaline moet door zijn lijf gegierd hebben, want hij keek rond en zag het kleine hummeltje op de vangrail in de middenberm zitten!!! Wat was hij blij dat hij de ukkepuk te pakken had zeg. Ondertussen was het mij gelukt om met de auto de snelweg over te steken naar de vluchtstrook. M'n "hulp" ging er toen ook weer vandoor (Bedankt onbekende hulp!). Toen ik uitstapte en richting Frank liep, zag ik dat Frank inmiddels ook was overgestoken naar de vluchtstrook en hij liep helemaal ineengedoken. Dacht eerst dat het hummeltje gewond was, maar de kleine mankeerde helemaal niets!!! Ze was wel heel erg vies een door en doornat. In de auto hebben we haar zo goed als mogelijk drooggemaakt en ze was al heel snel op haar gemakkie. Tijdens het rijden was ze Frank allemaal kopjes aan het geven. Was natuurlijk ook haar reddende engel

Eenmaal thuis was ze erg onrustig en maar miauwen met dat kleine piepstemmetje. Gelukkig werd het al snel minder toen ik haar wat eten had gegeven.

Superman!

Ze voelde zich na het eten ook al heel snel op haar gemak

En uiteindelijk nestelde ze zich lekker in Frank zn armen. Schetig he!

Morgen ga ik met haar naar de dierenarst om haar na te laten kijken. Ze is een klein beetje aan de diaree. Verder gaat het goed met haar. Ze wil alleen maar bij een van ons zijn en nu ligt ze ook lekker op mn schoot te slapen. Dat wordt nog wat. Kan ik haar houden? Mn eigen katten reageren er op het moment niet zo super op. Naar het asiel? Verschrikkelijk. Heb dan zelf wel een konijnenasiel, maar ik heb er de grootste moeite mee om een dier naar het asiel te brengen. Stom he.  Misschien is er wel iemand die graag een poesje wil hebben. Dat kan ook natuurlijk. Of een oproep vanuit Binkies en tot die tijd zelf verzorgen. Ook dat is een optie…  ???We zien het wel hoe het gaat lopen, er komt vanzelf een oplossing.

Fijne zondag!!

Groetjes, Frank en Anneloes